اقبال لاهوری | پیام مشرق | شاهین و ماهی

ماهی بچه ئی شوخ به شاهین بچه ئی گفت این سلسله موج که بینی همه دریاست دارای نهنگان خروشنده‌تر از میغ در سینه او دیده و نادیده بلاهاست با سیل گران سنگ زمین گیر و سبک خیز با گوهر تابنده و با لولوی لالاست بیرون نتوان رفت ز سیل همه گیرش بالای سر ماست، ته پاست، همه جاست هر لحظه جوان است و روان است و دوان است از گردش ایام نه افزون شد و نی کاست ماهی بچه را سوز سخن چهره برافروخت شاهین بچه خندید و ز ساحل به هوا خاست زد بانگ که شاهینم و کارم به زمین چیست صحراست که دریاست ته بال و پر ماست بگذر ز سر آب و به پهنای هوا ساز این نکته نبیند مگر آن دیده که بیناست