اقبال لاهوری | پس چه باید کرد؟ | خطاب به مهر عالمتاب

ای امیر خاورای مهر منیر می‌کنی هر ذره را روشن ضمیر از تو این سوز و سرور اندر وجود از تو هر پوشیده را ذوق نمود می‌رود روشنتر از دست کلیم زورق زرین تو در جوی سیم پرتو تو ماه را مهتاب داد لعل را اندر دل سنگ آب داد لاله را سوز درون از فیض تست در رگ او موج خون از فیض تست نرگسان صد پرده را بر می‌درد تا نصیبی از شعاع تو برد خوش بیا صبح مراد آورده ئی هر شجر را نخل سینا کرده ئی تو فروغ صبح و من پایان روز در ضمیر من چراغی بر فروز تیره خاکم را سراپا نور کن در تجلی‌های خود مستور کن تا بروز آرم شب افکار شرق بر فروزم سینه احرار شرق از نوائی پخته سازم خام را گردش دیگر دهم ایام را فکر شرق آزاد گردد از فرنگ از سرود من بگیرد آب و رنگ زندگی از گرمی ذکر است و بس حریت از عفت فکر است و بس چون شود اندیشه قومی خراب ناسره گردد بدستش سیم ناب میرد اندر سینه‌اش قلب سلیم در نگاه او کج آید مستقیم بر کران از حرب و ضرب کائنات چشم او اندر سکون بیند حیات موج از دریاش کم گردد بلند گوهر او چون خزف نا ارجمند پس نخستین بایدش تطهیر فکر بعد از آن آسان شود تعمیر فکر