اقبال لاهوری | زبور عجم | عشق را نازم که بودش را غم نابود نی

عشق را نازم که بودش را غم نابود نی کفر او زنار دار حاضر و موجود نی عشق اگر فرمان دهد از جان شیرین هم گذر عشق محبوب است و مقصود است و جان مقصود نی کافری را پخته‌تر سازدشکست سومنات گرمی بتخانه بی‌هنگامه محمود نی مسجد و میخانه و دیر و کلیسا و کنشت صد فسون از بهر دل بستند و دل خوشنود نی نغمه پردازی ز جوی کوهسار آموختم در گلستان بوده‌ام یک ناله درد آلود نی پیش من آئی دم سردی دل گرمی بیار جنبش اندر تست اندر نغمه داوود نی عیب من کم جوی و از جامم عیار خویش گیر لذت تلخاب من بی‌جان غم فرسود نی