اقبال لاهوری | زبور عجم | خیز و بخاک تشنه ئی باده زندگی فشان

خیز و بخاک تشنه ئی باده زندگی فشان آتش خود بلند کن آتش ما فرونشان میکده تهی سبو حلقه خود فرامشان مدرسه بلند بانگ بزم فسرده آتشان فکر گره گشا غلام دین بروایتی تمام زانکه درون سینه‌ها دل هدفی است بی‌نشان هر دو بمنزلی روان هر دو امیر کاروان عقل بحیله می‌برد، عشق برد کشان کشان عشق ز پا در آورد خیمه شش جهات را دست دراز می‌کند تا به طناب کهکشان