افت و انداز

افت و انداز. [اُ ت ُ ] (ترکیب عطفی، اِمص مرکب ) عبارت از حرکات خوش آینده کردن است . (آنندراج ) (بهار عجم ) : افت و انداز بتی را بنده ام کز سرینش نشئه ٔ کان میچکد. ملافوقی یزدی (از آنندراج ). زخمها سر از جگر برکرده و من بیخبر افت و انداز نگاه تیغبارش نازک است . نورالدین ظهوری (از آنندراج ).