اعتکاف نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعتکاف نشین . [ اِ ت ِ ن ِ ] (نف مرکب )آن که به اعتکاف نشسته . اقامت کننده در محلی برای اعتکاف . و کنایه از مجاور و مقیم در محلی : رستنی درکشیده سربزمین نامیه گشته اعتکاف نشین . نظامی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی