اعبد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعبد. [ اَ ب َ ] (اِخ ) نام مردی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
اعبد. [ اَ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ عبد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج ِ عبد، بنده . خلاف حر. (آنندراج ). و رجوع به عبد شود.
اعبد. [ اَ ب َ ] (ع ن تف ) عابدتر. (یادداشت مؤلف ): وابوالدرداء اعبد امتی و اتقاها. (تاریخ الخلفا ص ٣٣).حبط عملها و لو کانت اعبدالناس . (از مکارم الاخلاق ).