اصلد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

اصلد. [ اَ ل َ ] (ع ص ) بخیل . مؤنث : صَلْداء. ج، صُلد. (قطر المحیط). مرد زفت و بخیل . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).