اصحاب اطراف

اصحاب اطراف . [ اَ ب ِ اَ ] (اِخ ) گروهی بودند که درباره ٔ قدر از مذهب حمزه پیروی میکردند ولی پس از چندی بدین رای گرویدند که هر آنکه احکام شریعت را از اصحاب اطراف عالم نیاموزد معذور است و بهمین سبب بدین نام خوانده شدند. و رئیس آنان غالب بن شاذان از مردم سیستان بود. و رجوع به اطرافیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعه ٔ حجازی قاهره ج ١ ص ٢٠٦ و اعتقادات ص ٤٨ و تعریفات ص ١٩ شود.

اصحاب اطراف .[ اَ ب ِ اَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مرزداران . آنانکه مرزهای کشور را نگهبانی کنند. اصحاب ثغور: اصحاب اطراف بدو می نگرند و دم درکشند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٩٩). و از ری نامه ها رسیده بود پیش از این بچندروز که کارها مستقیم است و پسر کاکو و اصحاب اطراف آرمیده . (تاریخ بیهقی ص ٢٦٣). و اصحاب اطراف که از درگاه او بازگشتند هر یک به استوار گردانیدن ولایت خویش مشغول شدند. (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ١٠٧). اصحاب اطراف بر منهاج عبودیت به التزام حمل و اتاوت و اقامت برسوم خدمت استادگی نمودند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٣٠). ملوک عالم و اصحاب اطراف چشم بر آن دارند که قضاء حق او چگونه به ادا رسد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ١١١). اصحاب اطراف حکم سلطان را انقیاد نمودند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٣٣٩). و رجوع به اصحاب ثغور شود.