اشراق
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
( اِ ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) تابان گشتن، روشن شدن. ۲- (مص م.) روشن کردن. ۳- (اِمص.) تابش. ۴- نام فلسفهای که براساس حکمت افلاطونی و نوافلاطونی و حکمت رایج در ایران بنا شده و راه رسیدن به حقایق را کشف و شهود میداند که مروج آن شیخ شهاب الدین سهروردی بود (قرن ۶). ۵- مجازاًبه معنی الهام گرفتن.