اسدی توسی | گرشاسپ‌نامه | پیغام بهو به نزدیک گرشاسب

چو زی خوابگه شد یل نامدار بیامد همان گه نگهبان بار که آمد فرستاده‌ای گاه شام ز نزد بهو زی تو دارد پیام بسی پند و رازست گوید نهفت که با پهلوان باید امشب بگفت بخواندش سپهدار پیروز بخت فرستاده آمد سبک پیش تخت کمان کرد بالا و گفتار تیر بخواند آفرین بر یل گردگیر که تا جاودان پهلوان زنده باد زمانه رهی و اخترش بنده باد ز شاه بهو هست پیغام چند از امید و سوگند و پیوند و پند گزارم چو فرمان دهد پهلوان دگر کس نداند جز از ترجمان سپهبد ز مردم تهی ماند جای فرستاده بر جست خندان بپای چنین گفت کای افسر انجمن دبیر شهم منکوا نام من بهو شاه قنوج و رای برین درودت فرستاد و چند آفرین همی گوید از فر و فرهنگ تو نزیبد به جنگ من آهنگ تو نه هرگز به جایت بدی کرده‌ام نه شاه جهان را بیازرده‌ام ترا با من این شورش کار چیست ز بهر کسان جنگ و پیکار چیست کسی کز بدش بر تو نامد گزند چو با او کنی بد، نباشد پسند نه هر کش بود چنگ بر جنگ تیز بود با همه کس به جنگ و ستیز به هر باد خرمن نشاید فشاند نه کشتی توان نیز بر خشک راند اگر از پی باژ شاه آمدی به فرمان او کینه خواه آمدی ببین هدیه و باژ کز گنج خویش چه دادست مهراج هر سال پیش سه چندان دهم من به فرمانبری دگر خلعت و هدیه‌ها بر سری وگر طمع داری به شاهی و گنج ز من یابی این هر دو بی بیم و رنج گر آیی برم با سپاه از نخست به پیمان و سوگندهای درست سپارم به تو گنج و هم دخترم بر اورنگ بنشانمت همبرم گرم تخت مهراج و برم سرش ببخشم به تو گنج و هم افسرش از آن پس سپه سوی ایران برم به کین تاختن‌های شیران برم کنم جای ضحاک جادو تهی گرم هفت کشور به شاهنشهی ازین هرچه گفتم ز گنج و سپاه ز فرمان و از کشور و تاج و گاه همه مر ترا باشد از چیز و کس مرا نام شاهنشهی بهره بس به سوگند و پیمان ابا منکوا فرستادم، اینک خط من گوا چو یابد خردمند خوبی و گنج بیندازد از دست و نارد به رنج چو آهم و خرگوش یابد عقاب نیارد به دراج و تیهو شتاب همی تا سمورست و سنجاب چین نپوشد ز ریکاشه کس پوستین بگفت این و آن خط و پیمان بداد ببوسید، پیش سپهبد نهاد