اسجر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسجر. [ اَ ج َ ] (ع ص )حوض پاکیزه گل . (منتهی الارب ). گردابی که موضع او گل خالص باشد. ◄ سرخ چشم . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). مؤنث : سَجْراء. ج، سُجْر. (مهذب الاسماء). ◄ (اِ) شیر بیشه . (منتهی الارب ). اسد.