استعباد
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) کسی را بندة خود ساختن، مانند بنده گردانیدن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) کسی را بنده خود ساختن، مانند بنده گردانیدن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استعباد. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) به بندگی گرفتن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ) (منتهی الارب ). تعبید. ◄ مانند بنده گردانیدن . (منتهی الارب ).