استعاط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استعاط. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) دارو وا بینی خویش کردن . (تاج المصادر بیهقی ). دارو به بینی خویش واگرفتن . (زوزنی ). خود به بینی خویش دارو ریختن . دارو به بینی کشیدن . سعوط کردن . و الاستعاط بمرارته [بمرارة حجلی ] کل شهر یذکی الذهن .و اذا استعط بمرارة الحجل انسان فی کل یوم ٣ جاد ذهنه و قل نسیانه و قوی بصره . (ابن بیطار ج ٢ ص ١٣).