استعاذه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استعاذه . [ اِ ت ِ ذَ ] (ع مص ) استعاذت . پناه گرفتن . (منتهی الارب ) (غیاث ). اندخسیدن . پناه جستن . پناه بردن به . التجاء. ◄ (اصطلاح تجوید) کلمه ٔ اعوذ باﷲ من الشیطان الرجیم گفتن . ♦ استعاذه کردن ؛ اعتصام به . ملتجی شدن . پناه بردن به .