اسب افکن

اسب افکن . [ اَ اَ ک َ ] (نف مرکب ) دلاور و بهادر را گویند که یکه و تنها در میان فوج غنیم بتازد. (جهانگیری ). رشید. اسب تازنده : برآشفت از آن پور اسفندیار جوانی بد اسب افکن و نامدار. فردوسی . سواریم و گردیم و اسب افکنیم کسی را که دانا بود نشکنیم . فردوسی . از آن بد کز ایران ندیدم سوار نه اسب افکنی از در کارزار. فردوسی . مبازر ز لشکر نخستین منم که اسب افکن و گرد روئین تنم . فردوسی . از ایشان صد اسب افکن از ما یکی همان صد به پیش یکی اندکی . فردوسی . چو طینوش اسب افکن و قیدروش نهاده بگفتارقیدانه گوش . فردوسی . چو میلاد با آرش مرزبان چو پیروز اسب افکن از گرزبان . فردوسی بدان تا میان دو رویه سپاه بود گرد اسب افکن و رزم خواه . فردوسی .