اریح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اریح . [ اَ ی َ ] (ع ص ) محمل اریح ؛ بارگیر فراخ . (منتهی الارب ). اَروَح .
اریح . [ اَ ی َ ] (اِخ ) دهیست بشام . (منتهی الارب ). و آن لغتی است در اریحا. هذلی گوید: فلیت ُ عنه سیوف َ اَرْیَح َ اذ باءَ بفکی و لم اَکَد اَجِدُ. (معجم البلدان ). و رجوع به اریحا شود.