ارتفاق
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) بر آرنج تکیه دادن، تکیه دادن بر نازبالش.<BR>۲- رفاقت کردن، همراهی کردن.<BR>۳- (مص م.) دوست طلبیدن.<BR>۴- حقی است برای شخص به تبعیت از ملک خود در ملک شخص دیگر برای استفاده بردن کامل از ملک خویش، مانند: حق مجری، حق پنجره، حق ناودان و غیره.<br>