ادب آموز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ادب آموز. [ اَ دَ ] (نف مرکب ) ادیب . (نصاب ). استاد. معلم : ادیب را ادب آموز دان، ادب فرهنگ . (نصاب ). ◄ شاگرد. متعلم . که ادب فراگیرد : چشم دیوانه نگاهان ادب آموز شده ست آن چه شرم است که با لیلی صحرائی ماست . صائب .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی