اخبط
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخبط. [ اَ ب َ ] (ع ص ) مرد پای زننده . ج، خُبط. ◄ (ن تف ) نعت تفضیلی از خبط. ♦ امثال : اخبط من حاطب لیل ؛ لأن ّ الذی یحتطب لیلاً یجمع کل شی ٔ مما یحتاج الیه و ما لایحتاج فلایدری ما یجمع. اخبط من عشواء ؛ و هی الناقة التی لاتبصر باللیل فهی تطاء کل شی ٔ. (مجمعالامثال میدانی ).