احضان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احضان . [ اِ ] (ع مص ) بردن حق کسی : اَحضَن بحقّی ؛ بُرد حق مرا. ◄ عیب کردن کسی را: احضن الرجل و به ؛ عیب کرد مرد را. (منتهی الارب ).
احضان . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ حِضن . اطراف .کران ها. کنارها. جوانب . ◄ نواحی زمین .