احبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احبی . [ اَ با ] (ع ص ) نعت از حبا یحبو حبواً. ♦ امثال : الأقوَس ُ الأحبی من ورائک ؛ هذان من صفة الدهر... یعنی ان ّ الدهر الاصلب الذی لایبلیه شی ٔ والذی یحبولیثب من ورائک، ای امامک . یضرب لمن یفعل فعلا لاتؤمن بوائقه فهو یحذر بهذه اللفظة کما یقال الحساب امامک . (مجمع الأمثال میدانی ).