اثم

( اِ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- گناه، خطا.<BR>۲- کاری که کردن آن روا نباشد.<br>

( اِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- گناه، خطا. ۲- کاری که کردن آن روا نباشد.

اثم . [ اِ ] (ع اِ) گناه . ذنب . وزر. بزه . جناح . معصیت . جرم . خطا. عصیان . ناشایست . ◄ می . باده . (منتهی الارب ). ◄ قمار. ◄ کاری که کردن آن ناروا باشد. (منتهی الارب ). ◄ آنچه که تحرز و اجتناب ازآن شرعاً و طبعاً واجب باشد. (تعریفات ). ج، آثام .

اثم . [ اِ ] (ع مص ) گناه کردن . (منتهی الارب ). گناهکار شدن . بزه مند شدن . (زوزنی ).

اثم . [ اَ ] (ع مص ) بزه شمردن بر کسی . گناهکار شمردن : اَثمه ُ اﷲ فی کذا؛ گناهکار شمراد او را خدای در این کار. (منتهی الارب ).

ناشایست