اتر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ فر. ] (اِ.)<BR>۱- جسمی سیال و رقیق که قسمت فوقانی کرة زمین را فراگرفته.<BR>۲- نمک فرار که از ترکیب یکی از اسیدهای معدنی یا آلی با الکل به دست میآید.<BR>۳- مادهای که از گرفتن یک مولکول آب از دو مولکول الکل حاصل شود و به عنوان داروی بیهوشی و حلال به کار رود.<br>