ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۲۹۰

روزی که چراغ عمر خاموش شود در بستر مرگ عقل مدهوش شود با بی‌دردان مکن خدایا حشرم ترسم که محبتم فراموش شود