ابوسعید ابوالخیر | رباعیات | رباعی شماره ۱۶۵

دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست و بسی موی شکافت گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت