ابوالملوک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالملوک . [ اَ بُل ْ م ُ ] (ع ص مرکب، اِ مرکب ) پدر شاهان .
ابوالملوک . [ اَ بُل ْ م ُ ] (اِخ ) ارسلان بن مسعودبن ابراهیم بن مسعودبن محمودبن سبکتکین . رجوع به ارسلان ... شود: اندر زمانه شاه جهان تا جهان بود سلطان ابوالملوک ملک ارسلان بود. مسعودسعد. شاهی که پیر گشته جهان را جوان کند سلطان ابوالملوک ملک ارسلان کند. مسعودسعد.
ابوالملوک . [ اَ بُل ْ م ُ ](اِخ ) تاج الدین . رجوع به خسرو ملک ابوالملوک شود.