ابوالمساکین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوالمساکین . [ اَ بُل ْ م َ ] (ع ص مرکب، اِ مرکب ) آنکه غم مسکینان خورد. آنکه بمساکین اعانت کند.
ابوالمساکین . [ اَ بُل ْ م َ ](اِخ ) لقبی که رسول صلی اﷲ علیه و آله، ابوعبداﷲ جعفربن ابیطالب را داد، از بسیاری رأفت وی بمسکینان .