ابوالغیث

ابوالغیث . [ اَ بُل ْ غ َ ] (اِخ ) قشاش . مردی از اکابر علم بتونس . وی پس از آموختن علوم مختلف بتدریس و افادت مشغول بود و ناگاهان خویشتن را بدیوانگی زد و بصحراها و کوهها متواری گشت و به همان حال سفری بحجاز کرد و یک سال مجاور مدینه شد و سپس به تونس بازگشت و دعوی مهدویت کرد و گروهی بسیار بدو بگرویدند و می گفتند که وی از غیب آگاهی دهد و ثروتی هنگفت به دست کرد و بدان مدارس و مساجد ساخت و پلها افکند و بر هریک رقباتی وقف کرد وکتابخانه ای بزرگ گرد کرد که گویند گاه وفات او تنهااز کتاب صحیح بخاری هزار نسخه در آن بود و عده ٔ سایر کتب از آن قیاس توان کرد. و١٠٣١ هَ . ق . درگذشت .

ابوالغیث . [ اَ بُل ْ غ َ ] (اِخ ) ابن نجم الدین محمد. شریف مکه . رجوع به حبیب السیر ج ١ ص ٤١٠ شود.

ابوالغیث . [ اَ بُل ْ غ َ ] (اِخ ) سالم . مولی ابن مطیع. از روات حدیث است .