ابن طاب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ابن طاب . [ اِ ن ُ ] (ع اِ مرکب ) جنسی از خرما. (مهذب الاسماء). نوعی از رطب بغایت نیکو.