ابن شیرین
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن شیرین . [ اِ ن ُ ؟] (اِخ ) ابوبکر محمدبن احمدبن شیرین البستی، نزیل غرناطه . ابن بطوطه نام این شاعر ایرانی را بمناسبتی برده و قطعه ٔ ذیل را در مدح غرناطه از او آورده است : رعی اﷲ من غرناطة متبوءً یسر حزیناً او یجیر طریدا تبرم منها صاحبی عند ما رأی مسارحها بالثلج عدن جلیدا هی الثغر صان اﷲ من اهلت به و ما خیر ثغر لایکون برودا.