ابن سودون
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن سودون . [ اِ ن ُ ] (اِخ ) نورالدین ابوالحسن علی بن سودون بشغاوی . ولادت او به قاهره بود در آنجا فقه آموخت و از قاهره به شام شد و در دمشق وفات یافت . از مؤلَّفات اوست : نزهةالنفوس و مضحک العبوس و قرةالناظر و نزهةالخاطر. وفات به سال ٨٧٨ یا ٨٦٩ هَ .ق .