ابن خرمیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن خرمیل . [ اِ ن ُ خ ِ ] (اِخ ) حسین . در قرن ششم هجری بر هرات و طالقان استیلا داشت، ابتدا یکی از سرداران شهاب الدین غوری برادر غیاث الدین بود سپس از دست خوارزمشاه حاکم هرات شد و بعد از آن چون هوای استقلال کرد در ٦٠٤ هَ .ق . مأخوذ و مقتول گردید.