اباقا

اباقا. [ اَ ] (اِخ ) اَبَقاآن . پسر هلاکو. پس از مرگ پدر در سال ٦٦٣ هَ .ق . در مراغه به تخت سلطنت نشست و پس از ١٧ سال و چند ماه فرمانروائی در همدان مسموم شد و درگذشت . شمس الدین جوینی وزیر او بود و نجم الدین قزوینی و مؤیدالدین عرضی و فخرالدین مراغی و قطب الدین شیرازی و محیی الدین مغربی و فخرالدین اخلاطی طبیب و تقی الدین حشایشی صاحب تریاق بزمان او میزیسته اند. و دختر عظیم روم را که هولاکو نزدیک وفات برای خودخواستاری کرده بود اباقا پس از فوت پدر تزویج کرد.