أَبْرار، بَرّ، بِرّ

إِنَّ الأَبْرارَ یَشْرَبُونَ «أبرار» جمع «بارّ» و «بَرّ» (بر وزن رَبّ) در اصل، به معناى وسعت و گستردگى است. و به همین جهت صحراهاى وسیع را «بَرّ» مى گویند، و از آنجا که افراد نیکوکار، اعمالشان نتائج گسترده اى در سطح جامعه دارد، این واژه بر آنها اطلاق مى شود، و «بِرّ» (به کسر ب) به معناى «نیکوکارى» است. بعضى گفته اند: فرق بین آن و «خیر» این است که: «بِرّ» به معناى «نیکى توأم با توجّه است» در حالى که «خیر» معناى اعمى دارد; و در سوره «انفطار» هم «عقاید نیک» را شامل مى شود و هم «نیّات خیر» و هم اعمال صالح را!(6)