أَبّ

وَ فاکِهَةً وَ أَبّاً «أَبّ» (با تشدید باء)به معناى گیاهان خودرو،و چراگاهى است که آماده چریدن حیوانات ویا چیدن آن باشد; و در اصل معناى «آمادگى» را مى بخشد، و از آنجا که این گونه چراگاه ها آماده بهره بردارى است،به آن «أَبّ» گفته شده. بعضى نیز گفته اند: منظور از «أَبّ» میوه هایى است که قابل خشک کردن و ذخیره نمودن براى زمستان است، به مناسبت این که همیشه آمادّه بهره بردارى است.(2)