أساطیر

( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ اسطوره ؛ افسانه‌ها، افسانه‌های باستان دربارة خدایان و پهلوانان.<br>

( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ اسطوره ؛ افسانه‌ها، افسانه‌های باستان درباره خدایان و پهلوانان.

اساطیر. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اِسطار و اسطارة و اسطیر و اسطیرة و اسطور و اسطورة. سیوطی در المزهر گوید: اساطیر، جمعی باشد بی واحد. ابوعبیده گوید واحد آن اسطارة است و بعضی دیگر بر آنند که جمع سطر اسطار باشد و جمع اسطار اساطیر. سخنهای پریشان . بیهوده ها. افسانه ها. (از منتهی الارب ). ◄ افسانه های باطل . (غیاث اللغات ). اباطیل و اکاذیب . احادیث بی سامان . قصه های دروغ : که اساطیراست و افسانه نژند نیست تعمیقی و تحقیقی بلند. مولوی . ◄ جج ِ سطر.

ها استوره

أَساطیرُ الأَوَّلینَ «اساطیر» جمع «اسطوره» به حکایات و داستان هاى خرافى و دروغین گفته مى شود. این کلمه 9 بار در قرآن از زبان کفار بى ایمان، در برابر انبیاء نقل شده است که غالباً براى توجیه مخالفت خود با دعوت رهبران الهى به این بهانه متوسل مى شدند. عجیب این است که همیشه کلمه «اساطیر» را با «اولین» توصیف مى کردند، تا ثابت کنند اینها تازگى ندارد; و حتى گاه مى گفتند: «اینها مهم نیست ما هم اگر بخواهیم مى توانیم مانند آن را بیاوریم». بعضى آن را جمعِ جمع دانسته اند; به این ترتیب که «اساطیر» را جمع «اسطار» و «اسطار» را جمع «سطر» مى دانند. و بعضى معتقدند که «اساطیر» از جمع هایى است که مفرد از جنس خود ندارد ولى مشهور همان است که در متن تفسیر آوردیم. این واژه به گفته ارباب لغت، از مادّه «سطر» در اصل به معناى «صف» مى باشد; از این رو به کلماتى که در ردیف هم قرار دارند و به اصطلاح صف کشیده اند، سطر مى گویند. به این ترتیب، «اسطوره» به معناى نوشته ها و سطورى است که از دیگران به یادگار مانده است و از آنجا که در نوشته هاى پیشین افسانه ها و خرافات وجود دارد، این کلمه، معمولاً به حکایات و داستان هاى خرافى و دروغین گفته مى شود.(1)