آکنیدن

(کَ دَ) (مص م.) آکندن.<br>

(کَ دَ) (مص م.) آکندن.

آکنیدن . [ ک َ دَ ] (مص ) آکندن . پرکردن . انباشتن . ◄ جای دادن : آنکه اندر جهان ندارد گُنج چون توان آکنیدنش در کُنج ؟ اوحدی . ◄ به خاک سپردن . دفن کردن . زیر خاک کردن . دفین کردن : مرا مرده درخاک مصر آکنید ز گفتار من هیچ مپْراکنید. فردوسی . تا نگردد بصدْمه ای بدو نیم در زمین آکنیده اند ز بیم . نظامی . آکنیده خمی سفال، در او آبی الحق خوش و زلال در او. نظامی . و مشتقات آن تنها از همین یک مصدر آید منتظم .