آکله

(کِ لِ) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- مؤنث آکل، خورنده.<BR>۲- خوره، جذام.<BR>۳- کنایه از: زن زشت و بدترکیب.<br>

(کِ لِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- مؤنث آکل، خورنده. ۲- خوره، جذام. ۳- کنایه از: زن زشت و بدترکیب.

آکله . [ ک ُ ل َ / ل ِ ] (اِ) آکوله . بهترین جنسی از اجناس برنج . اجود انواع برنج .

آکله . [ ک ِ ل َ ] (ع ص، اِ) تأنیث آکِل . خورنده (زن ). ◄ هر قرحه که گوشت را خورد. ◄ خوره . خوره باد. (ربنجنی ). ◄ قسمی ریش که بر اندام افتد و گوشت را خورد. و این غیر ارمنی دانه است . جذام . و قسمی از آن آکله ٔ دهان است که تنها در دهان پیدا شود. ♦ امثال : مال یتیم آکله است ؛ یعنی چون کسی آن را در مال خود درآمیزد همه ٔ مال تباه شود. ◄ ماشیه ٔ چرنده .

ابرص، جذام، خوره خورنده

زن پرخور، زن پرخور، خوره، خوره

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی