آهن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هَ) [ په. ] (اِ.)<BR>۱- فلزی است چکش خور که از معادن استخراج میشود و غالباً به شکل اکسید یا کربنات یا سولفوردوفرو وجود دارد و آنها را در کوره میگدازند و آهن خالص به دست میآورند و آن جسمی است سخت و محکم.<BR>۲- شمشیر، تیغ.<BR>۳- زنجیر.<BR>۴- هر سلاح آهنین.<br>