آهار

(اِ.) گیاهی از تیرة مرکبان جزو دستة پیوسته گلبرگ‌ها که اصل آن از مکزیک است و دارای گونه‌های متعدد زینتی است.<br>

(اِ.)مایعی که از نشاسته یا کتیرا درست می‌کنند و به پارچه می‌زنند تا سفت و براق شود.

(اِ.) گیاهی از تیره مرکبان جزو دسته پیوسته گلبرگ‌ها که اصل آن از مکزیک است و دارای گونه‌های متعدد زینتی است.

آهار. (اِ) چیزی از نشاسته یا کتیرا یا صمغ و یالعاب خطمی و مانند آن که جامه و کاغذ و جز آن را بدان آغارند تا شخ ّ و محکم شود یا صیقل و مهره گیرد. شو. شوی . شوربا. پَت . خورش . آش . آش جامه . پالوده . بَت . آهر. تانه . بخیر. آغار. لعاب . و فعل آن آهاردن و آهاریدن و آهار دادن و آهار کردن و آهار زدن باشد در متعدی . و در لازم آهار شدن و آهار گرفتن : سوار بود بر اسبان چو شیر بر سر کوه پیاده جمله بخون داده جامه را آهار. عماره یا عنصری . در گنج بگشاد و دینار داد روان را بخون دل آهار داد. فردوسی . چو او [رخش ] سست گردد پیاده شوم بخون و خوی آهارداده شوم . فردوسی . بیا تا بکشتی پیاده شویم بخون و خوی آهارداده شویم . فردوسی . درخشیدن تیغ الماسگون سنانهای آهارداده بخون . فردوسی . همه بوم و بر زیر نعل اندرون چو کرباس آهارداده بخون . فردوسی . الماس کرده چنگ را خوش کرده دل نیرنگ را آهار داده سنگ را از کشتن شیران بدم . لامعی . شد خوب به نیکو سخنت دفتر ناخوب دفتر بسخن خوب شود، جامه به آهار. ناصرخسرو. از این پس چون شد از آهار جسمی مرا در کالبد جانی موقر. ناصرخسرو. جامه ست مثل طاعت و آهار بر او علم چون جامه نباشد بچه کار آید آهار؟ ناصرخسرو. مرا پرس کز مهر او آستینم ز مکرش بخون دل آهار دارد. ناصرخسرو. شخص را پاکی آورد حمام جامه را تازگی دهد آهار. نظام قاری . ◄ نام گلی است باساق باریک و تا یک گز ساق آن برشود و گلها برنگهای مختلف دهد، برگ آن پرزدار و مزغّب و شخ و شکننده است و گل و برگ آن بوی و عطر ندارد . ◄ در فرهنگها باین کلمه معنی فولاد جوهردار نیز داده و بیت ذیل را شاهد آورده اند : نهاد از کمین هرکه سالار بود عمودش ز پولاد آهار بود. اسدی . و این مثال برای دعوی رسا نیست . ◄ ونیز معنی طعام بدان داده اند و شاهدی برای آن یافته نشده است و گمان می برم کلمه ٔ خورش که یکی از مترادفات شوی و پت و آهار است منشاء این التباس شده است . و در تأیید معنی طعام برای آهار گفته اند که ناهار مرکب از «نا»ی حرف نفی و آهار به معنی طعام است . واﷲ اعلم .

آهار. (اِخ )نام گردنه ای میان شهرستانک و رودبار در ایالت تهران . ◄ نام دره ای در ناحیه ٔ رودبار طهران و نام قریه ای در آن درّه در نزدیک قریه ٔ اوشان، و در این دره معادن سنگ گچ فراوانست . ◄ نام یکی از آب راهه های جاجرود که در اوشان بجاجرود پیوندد.

نام زنانه