آل کرت

آل کرت .[ ل ِ ک َ ] (اِخ ) طبقه ای از ملوک شرق ایران از نژاد غوریان که از ٦٤٣ تا ٧٩١ هَ .ق . حکومت رانده اند و پای تخت آنان هرات بود. سرسلسله ٔ این دودمان شمس الدین محمد دخترزاده ٔ ملک رکن الدین، و او بزمان جدّ خویش رکن الدین یکی از سران سپاه و از مقربین چنگیز بود (٦٤٣-٦٧٦)، و پس از او رکن الدین کهین پسر شمس الدین محمدبجای او نشست (٦٧٧-٧٠٥)، و بعد از رکن الدین کهین پسر او فخرالدین بمقام پدر رسید (٧٠٥-٧٠٦)، چهارمین فرمانروای این سلسله غیاث الدین پسر فخرالدین است (٧٠٧-٧٢٩)، و پنجمین آنان شمس الدین محمد (٧٢٩-٧٣٠)، ششمین ملک حافظ (٧٣٠ -٧٣٢)، و هفتمین این دوده معزالدین حسین است (٧٣٢-٧٧١)، و پس از او پسرش غیاث الدین جای پدر گرفت (٧٧١-٧٨٣)، و او را امیرتیمور گورکان مغلوب کرده و با پسر بماوراءالنهر فرستاد و در آنجا در ٧٨٧بامر او بقتل رسیدند و سلسله ٔ آل کرت منقرض گردید.