آل مروان

آل مروان . [ ل ِ م َرْ ] (اِخ ) سلسله ای از خلفای اموی هستند که پس از آل بوسفیان به خلافت رسیدند. اولین خلیفه ٔ آل مروان، مروان بن حکم است که بعد از معاویةبن یزید در سنه ٔ ٦٤ هَ .ق . بدعوی خلافت در دمشق و شام برخاست و پس از آنکه ضحاک بن قیس فهری سردار عبداﷲبن زبیر را مغلوب کرد چهار ماه خلافت راند، پس از او پسرش عبدالملک بن مروان در٦٥ و ولید اول در ٨٦ و سلیمان در ٩٦ و عمر در ٩٩ و یزید ثانی در ١٠١ و هِشام در ١٠٥ و ولید ثانی در ١٢٥و یزید ثالث در ١٢٦ و ابراهیم در ١٢٦ و مروان ثانی ملقب به مروان حمار از ١٢٧تا١٣٢ مقام خلافت مسلمین داشتند، و ابومسلم خراسانی مروان حمار را مغلوب کرده بکشت و خلفای عباسی قائم مقام آنان شدند : آل مروان و آل سفله زیاد که نرفتند جز براه عناد. سنائی .