آل اخشید

آل اخشید. [ ل ِ اِ ] (اِخ )خانواده ای از امرای ایرانی نژاد که از سال ٣٢٣ تا ٣٥٨ هَ .ق . در مصر و شام و دمشق و حرمین به استقلال فرمانروا بوده اند. سرسلسله ٔ آنان محمدبن طغج معروف به اخشید و آخریشنان ابوالفوارس احمدبن علی و عده ٔ آنان پنج تن : محمد اخشیدبن طغج (٣٢٣ - ٣٣٤)، ابوالقاسم انوجور (به معنی محمود. ابن خلکان ) ابن اخشید (٣٣٤ - ٣٤٩)، ابوالحسن علی بن اخشید (٣٤٩ - ٣٥٥)، ابوالمسک کافور (از خادمان یعنی خواجه سرایان ) (٣٥٥ - ٣٥٧)، ابوالفوارس احمدبن علی (٣٥٧ - ٣٥٨). اخشید عنوان رسمی و عام امرای فرغانه است که این دوده نیز از آن خاندان بوده اند. و فاطمیان مصر این سلسله را منقرض کردند.