آق قویونلو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آق قویونلو. (اِخ ) نام طائفه ای از امرای ترکمان، رقبای قبیله ٔ قره قویونلو که از ٧٨٠ تا ٩٠٨ هَ .ق . در آذربایجان و دیاربکر حکمرانی داشتند و شاه اسماعیل صفوی در ٩٠٧ در جنگ شرور آنان را مغلوب و منقرض کرد. قرایولق عثمان، حمزه، جهانگیر، اوزون حسن، خلیل، یعقوب، بایسنقر، رستم، احمد، مراد، الوند، مراد (بار دوم ) نام امرای این طایفه است .