آرامی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ص نسب.) قومی از قبایل سامی نژاد که نسبشان به «آرام» (اِرَم) پسر سام بن نوح میرسد. این قوم در قرن دوازده ق. م. به سرزمینهای سوریه و شمال بین النهرین حمله بردند و بر دمشق و حلب دست یافتند. زبان منسوب به این قوم را زبان آرامی گویند.<br>