آخربین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آخربین . [ خ ِ ] (نف مرکب ) عاقبت اندیش . آنکه در پایان و آخر و نتیجه ٔ کارها اندیشد از پیش : در پس هر گریه آخر خنده ای است مرد آخربین مبارک بنده ای است . مولوی .
آخربین . [ خ ُ ] (نف مرکب ) آنکه از دوستی نظر بسود و نفع دارد و بس .