آبرو

(رُ) (اِمر.) آبراه.<br>

(اِمر.)<BR>۱- اعتبار، ناموس.<BR>۲- عرق، خوی.<br>

(رُ) (اِمر.) آبراه.

(اِمر.) ۱- اعتبار، ناموس. ۲- عرق، خوی.

آبرو. [ ب ِ ] (اِ مرکب ) آبروی . آب روی . جاه . اعتبار.شرف . عِرض . ارج . ناموس . قدر. (ربنجنی ) : شو این نامه ٔ خسروی بازگو بدین جوی نزد مهان آبرو. فردوسی . آبرو میرود ای ابر خطاشوی ببار که بدیوان عمل نامه سیاه آمده ایم . حافظ. در حفظ آبرو ز گهر باش سخت تر کین آب رفته بازنیاید بجوی خویش . صائب . ♦ امثال : آبی که آبرو ببرد در گلو مریز . و رجوع به آبروی شود.

آبرو. [رَ / رُو ] (اِ مرکب ) راهی برای گذشتن آب باران و غیر آن . آب راهه . راه آب . ◄ مسیل . (صراح ).

آبرو. (اِخ ) تخلص شاه نجم الدین حاکم دهلی، متوفی به ١١٦١ هَ . ق . ◄ لقب حافظ ابرو.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

نام مردانه