آب رفت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رُ) (اِمر.)<BR>۱- سنگ کف رود که جریان آب آن را ساییده باشد.<BR>۲- موا د ته نشین شده در مجرای آب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رُ) (اِمر.) ۱- سنگ کف رود که جریان آب آن را ساییده باشد. ۲- موا د ته نشین شده در مجرای آب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آب رفت . [ رُ ] (ن مف مرکب، اِ مرکب ) سنگی که در جریان آب بطول زمان ساییده و لغزان و مایل بگردی شده باشد. ◄ ته نشین آب رودخانه ها. (فرهنگستان زمین شناسی ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی