آب انداز
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اَ)(اِمر.)<BR>۱- استراحتگاهی در میان دو منزل برای رفع خستگی از چهارپایان.<BR>۲- آب دزدک.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اَ)(اِمر.) ۱- استراحتگاهی در میان دو منزل برای رفع خستگی از چهارپایان. ۲- آب دزدک.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آب انداز. [ اَ ] (اِ مرکب ) توقفگاه ستور میان دو منزل، آسایش و رفع ماندگی را. ◄ چوبی کاواک و میان تهی کرده که چوبی دیگر در میان آن فروبرند و بفشار آب در آن کنند و نیز بیرون افکنند. آبدزدک . و به عربی آن را زراقه (ربنجنی )، ذراقه و سراقه و مضخه گویند.